Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

Starcze, gdyś rzucił oblicze swe zgarbione

Starcze, gdyś rzucił oblicze swe zgarbione
przed siebie, orle skrzydła wyrywając
zamilkłeś; wodziłeś wygasłą źrenicą
za maską twą-odpadła; ośmieliłeś się,
zapytałeś.
Po co żeś, starcze, czoło chylił przed życiem,
cześć oddawał, plamiąc szczerością dywany,
ziemie święte całował, głupcze garbaty?
Dane ci raz będzie świat z góry zobaczyć...

Powieki ci wyrwali i jasność była,
oczy twe wlepione w nabrzmiałe zegary
stygną, wypalone; zwęglone złym słowem
ciała i blizny ich wyszarpane członkom
zaszyte mapą nieba wyschnięte rany,
oddechy, plują na swoje szaty topiąc
w niebieskim dymie cały kosmos pojednań.

Tryby, łożyska, śruby; rozpruta pamięć
mięśni - czułeś wiatr skrzydeł dany Tobie
i Wieczności skowytem choćby drgnięcia, tak,
Ona wrzącym woskiem żył i tętnic prosi,
byś zbliżył się ku słońcu. Starcze! Twe wciąż, wciąż
nieskończone oczodoły przynoszą śmierć,
nie koniec, samotnych kropli nie ma, jest burza,
szarpane w kipiących szczytach pióra,
żer chciwych ławic, królewski szkarłat aż tam,
do zapleśniałych ziem, gdzie ziarnami opium
zrodzą zboża, sny i tych, co w młodych skorupach
chowają zakrzepłą w praczasach odpowiedź:

Jesteś tu i teraz
nie ma cię
wszędzie gdzie byłeś
będziesz wciąż, wciąż
bez czasu i siebie
przeznaczysz na los
bez przeznaczenia
bez pamięci, bez śmierci
nikogo i wszystkich twoich jesteś

Krzyk nudy

Ośliniona zaprawa
może coś z tego wyjdzie (wyszło)
w czasie cywilizacyjnego rozwoju
czuć (w zamyśle)
powietrze i wodę na codzień
ogień w patologicznych przebłyskach (normalności)
nieskończonej frustracji

Słychać płacz, gdy tupie, a fizyczność
jest mu przeciwna (mimo, iż zaprawa była ośliniona)

Bloki w krótkoterminowej
umowie z ulicą (noc błogosławieństwem)
dostarczanie cienia w zamian za rozmieszczenie
małych żołnierzy (błogosławieństwo przypadkiem)
w jej zakamarkach
koegzystencyjny kompromis (dla ogólnych przeświadczeń)
na czas twardego snu
i mocno zakrapianych posiłków (i deserów!).
Nie słychać głośnego mlaskania
wśród ogólnego zgiełku (i strzałów).

Tym razem to chyba nie perpetum mobile.

Zawsze...

Zawsze gdy mówisz mówisz wciąż moje
życie - zbyt intensywny sen to
moje życie otwieram oczy
ginie strach w strachu mówisz ja ty
myślisz myślę to samo pustka
znowu ewakuacja w tę biel
prostą niezapisaną słowem
twoim zdaniem i zawsze racją
nieskomplikowanych objawień
w moim umyśle bez różnicy
czy twoim identyfikacja
zwłok bez twarzy też cię poznaję
pod białą pościelą w białej ścianie
nowego pokoju zabiłem
wszelkie skojarzenia w powietrzu
nie zabiłem ciebie oddechu
sensu snu i
białego telefonu

Gdzieś...

Gdzieś w bezpiecznym zamknięciu
na horyzoncie siatkówki
w objęciach rzęs, poszarpanych
skrzeniem kolorowych objawień,
zatrzymane w pół oddechu, z niedowierzaniem,
zapachy nagich drzew, jezior i kobiet,
ciepły deszcz nieskrępowanych wrażeń
od buńczucznie brudnych opuszek
przez dumnie zarośnięty tors i dalej,
z każdym szczerym dotykiem;
słaba myśl - jestem - z flagą victorii
pośród burzy mózgów
galerie przekonań i wiary,
i ja - w dowoli leśnych perspektyw
rześki i syty, bez skórzanych przegródek
przyklejonych ciepłym płaczem do ciała;
tyle radości pod zmrużoną powieką.

Panie Hadyna...

Panie Hadyna, tak nie można;
nie urywa się pieśni w pół słowa,
nawet gdy się tylko nuci tam
i z powrotem chodząc po scenie,
wydeptanej już i szarej, w ciasnych zakamarkach
tak cienkich przecież ścian, tak nietrwałych;
i myśleć, myśleć ze ściśniętym gardłem
niewyraźnie, ulegle-nie wypadało, bo przecież
czasem się spóźnia ( o dwa rozkazy, lub więcej ),
ale pan, o, pan mógł być pewien, że
do pana-przyjdzie na czas...

Przepraszam, czy to już... Koniec?
Ja chciałbym uczcić rocznicę
powstania raju.

Czy to ten, w którym każda północna fala
ma swoją rocznicę?..

Proszę bardzo o uwagę! Teraz jestem
tu (bo tylko tu być mogę)
i choć zasłania mnie światło
energooszczędnej żarówki, to niektórzy
z państwa poznają mnie; kiedyś ja
byłem dobrze oświetlony, wyraźny.
A i lampa jest ta sama-lampa
idzie z duchem czasu.

I tylko lampa moralnie się nie sprzeciwia?..

Patrząc na wschód (pisze patykiem
po piasku) milczę, gdy nie ma
słusznych zdań. Pan po prawej,
patrząc na wschód - milczeć nie potrafi.

Panie Hadyna, tak nie można;
bawić się trzeba do końca,
a nie odwracać się tyłem
do wschodu i zachodu słońca;
bo nie zważywszy czym słońce się mieni

jesteśmy raczej zadowoleni.

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ