Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje

Nie mogę mówić. Kurwa, nie mogę ruszyć ręką. Podnoszę jedynie powieki, a i te jakby tylko częściowo poddają się mej woli. Wśród otaczających mnie ludzi rozpoznaję twarze Małej i Młodego, poszarzałe, przerażone.
- Nie musicie tak wrzeszczeć! Przecież słyszę. Jezu, jasne że wiem co to wylew i porażenie. Całe me życie to praca z „defektem”. I wcale nie sądziłam, że mnie t o nigdy nie spotka. Pamiętasz Mała, jak śmiałam się z twojego dziecinnego przeświadczenia, że wymyślisz „coś na śmierć” i ona zniknie z powierzchni Ziemi?

Nie chcę was tutaj! Czyżbyście zapomnieli o co prosiłam już kilka lat temu? Zakomunikowałam dokładnie swą wolę na wypadek sytuacji takiej jak ta teraz, będąc w pełni władz fizycznych i umysłowych (co za kretyńskie sformułowanie), będąc po prostu całkowicie sobą. Nie znoszę zależności, tej emocjonalnej zwłaszcza, nienawidzę litościwych spojrzeń i skrzętnie ukrywanego obrzydzenia. Dom opieki, hospicjum, nie boję się tych miejsc, bycia sam na sam ze wspomnieniami i bólem.

Codziennie próbuję telepatycznie przypomnieć im tamtą rozmowę, a oni wciąż tu siedzą. Nuda kapie w żółwim tempie niczym kroplówka. Dziś usłyszałam jak jedna z pielęgniarek stwierdziła: „Kolejne ciało do umycia”. Dopiero po chwili pojęłam, że chodzi o mnie. Jestem teraz wyłącznie ciałem. Skłutym, śmierdzącym, pozbawionym majtek i godności, płci i woli.
Boję się, że lada dzień umysł też zacznie robić mi niespodzianki, jak tej tu obok staruszce, która na zmianę odmawia zdrowaśki i wykrzykuje: „Ja chcę śpiewać, tańczyć, dzieci robić!”.
Właściwie moja sąsiadka uspokaja się jedynie w czasie posiłku. Słyszę jak je, głośno, łapczywie, jakby to cholerne żarcie miało ją uratować.
Ja nigdy nie lubiłam jeść. Nie lubiłam też swojego ciała, a teraz okazuje się, że ono jest Mną.
Wstydzę się moczu spływającego do worka ( czy on też jest Mną?), wstydzę śliny skapującej z kącików ust, utrwalonego grymasu twarzy, na widok którego robi się wam pewnie niedobrze.

Od kilku dni nikt do mnie nie przychodzi. Słyszałam jak pielęgniarka mówiła do koleżanki, że pewnie szukacie dobrego domu opieki.

Boję się, tak bardzo się boję. Nie mogę opanować gonitwy myśli, nie mogę spać. Wiesz Mała, prawie uwierzyłam, że nie pozwolisz mi umrzeć. Co jest granicą, za którą tak się zmieniamy? Kim/czym się tu stałam? Kim/czym jest Ja? Gdzie wyparowały wszystkie mądre myśli zaczerpnięte z książek lub przechwycone od kolejnych guru? Gdzie podziały się moje jedynie słuszne poglądy i tzw. realistyczne podejście do życia, efekt kilku terapii? Czuję tylko, że chcę wrócić do domu, chcę patrzeć na was, jeszcze choćby przez kilka dni po prostu patrzeć na w a s.

Mała staje w drzwiach.
- Mamo, miałaś chyba dość czasu...wracamy – chyba czyta w mych myślach, bo
z uśmiechem, głośno cytuje wiersz, który kiedyś napisałam:
„bycie sobą jak wolność
nie ma desygnatu”

Dzieła wybrane

Nowe recenzje

Online

NA FORUM

Autorzy polecani


Strona główna Twoje konto Teksty Dzieła wybrane Dzieła zebrane Recenzje Książki Autorzy Wydawcy Recenzenci Kategorie Wyślij tekst Wyszukiwanie Ludzie Portal REGULAMIN Komunikaty redakcji O oznaczeniach tekstów Napisz do redakcji Statystyka strony Top 30 Reklama w portalu Forum Wyślij tekst Nowości SZUKAJ