Taki temat rzadko się pojawia w wierszach i trudno się dziwić bo wiersz o śmierci nie jest  łatwo napisać, a cóż dopiero o ludziach, dla których to praca. Zwierzęta uśpione strachem- aż dreszcz przechodzi. Jaki wpływ ma zabijanie zwierząt na psychikę ludzi? Dla kogoś kto nie potrafi zabić motyla, taka praca jest przerażająca. A jednak to codzienność, o której nie chcemy myśleć, my pożeracze wieprzowych kotletów.
Ptak, który zabłądził i gdzieś w górze fruwa, nadaje całej tej sytuacji jakiś inny wymiar. Skojarzył mi się z jaskółką uwięzioną pod sklepieniem kościoła, o której śpiewał kiedyś Stan Borys. Jest jak anioł śmierci, który czuwa nad zwierzętami w rzeźni i czeka aby przeprowadzić je na drugą stronę. Zwierzęta nie mają duszy? A może mają? Boją się i cierpią  tak samo jak ludzie. Indianie wierzyli, że odchodzą tak samo jak ludzie i mają swoje własne niebo. A “...tu nikt się nie modli...” jak oni, gdy musieli zabić zwierzę aby zaspokoić głód.
Ale można zapisać wszystko “..litera za literą”, jak podziękowanie za to, że ich życie da nam siłę i usprawiedliwienie, że tak być musi.
Czy wiersz dotyczy tylko rzeźni? Może nie tylko. Może nieuchronności losu, okrucieństwa natury, konieczności pogodzenia się z tym co i nas czeka.
Przepraszam za taki lekko patetyczny komentarz. Nie bardzo umiem oceniać wolne wiersze. Mogę napisać tylko, że do mnie trafił i w jakiś sposób poruszył.
Czy umiem porównać te dwa wiersze?
Dla mnie obydwa mówią o tym samym, trochę inaczej. Chyba ten, który pan zamieścił jako pierwowzór jest bardziej jasno napisany, ale  tak jak napisał Kenzo, cytat na początku wysłanego do fabryki lepiej wprowadza w jego nastrój.

Pozdrawiam serdecznie.