Wiersz daleki jest od moich upodobań poetyckich. Rozwleka się, koncentruje na mało istotnych detalach, nieco naiwnie wiąże metafizykę z codziennością, skupiony raczej na budowaniu nastroju, odbiorze emocjonalnym , niz jakichkolwiek intelektualnych odniesienich, forma przyzwoita, ale też nie iksrząca cyzelowaniem słów, a jednak...:) a jednak wiersz dobrze mi się czytało, płynnie, miał konsekwentną atmosferę, w moim odczuciu nie tyle cklio-sentymentalną (zakładając , że to wyraż. pejortywne) ale raczej dobrotliwą, w moim odczuciu przeplataja sie elemnety stylizacji na ludowa przypowiastkę, balladę, nadając mu czasami chrakter sztuki naiwnej, ze zwyczajnym współczesnym , momnetami mocno poważnym tonem. Bardzo mi sie spodobało słowo ubieracz -taki neologizm oddający pewną mechanicznośc tych czynności, co mnie zawsze w kontekście nieuchronności śmierci przejmuje lekkim przynajmniej dreszczem. dodanie przym. bezduszny osłabia wbrew pozorom wymowe tegoż, poprzez dopowiedzeni, dookreślenie nie pozostawia zbyt wiele miejsca czytelnikowi. z drugiej strony mozna złozyc to na karb emocjonalnego zaangazowania pl-a i jako takie podpiąć pod usprawiedliony przesadyzm w wyrażaniu oceny. momentami przeziera przez strofy kicz -ale jak dla mnie ta kiczowata symbolika ma swój urok w podaniu tejże w takiej a nie innej formie. taki kicz jak u Kolskiego, wzięty w nawias, usparwiedliwonmy formą. wracając do wspomnianej naiwności wiersza, lub chocby ckliwości to ważne tez było dla mnie odniesienie do twainowskiego pierwowzoru - tamto opowiadanko, naiwne, i pewnie ckliwe jakby państwo powiedzilei, miało swój niezaprzeczalny dla mnie urok, co oczywiście mogło wpłynąc, chocby nieswiadomie na ocene wiersz. że sobie pozwole uderzyć w wyskoie tony - w tak prostej formie jeszcze nigdy nie zapadło mi w pamięć tak dramatyczne pytanie o bycie razem, na zawsze. tu wiersz nie wywołał tak silnego doznania. tu tylko plus dla autorki za uzycie cytatu na końcu, podobnie jak i za cytat z motta. przejęcie perspektywy z wiersza dehnela nie wydaje mi się nadużyciem, a stwarza dośc ciekawą syt.
podsumowując -wyróżnienie nieco osobiste - choć tak jak mówie, sama mnie zadziwia, gdyż to nie jest to co tygryski lubią najbardziej. jęśli państwa razi ta czerwień proszę ja odczytac jako wyraz słabości admińskiej, w najgorszym razie jako niefortunny przypadek daltonimzu. pozostawiam zas znak zapytania jako wuraz róznorodności w czytelniczej ocenie wiersza, aa także jako wskazówke do dalsza praca nad wierszem, dopracowanie byc może formy w miejscach wskazanych przez czytelników, bądż to w przyszłych wierszach. swoja drogą ciekawi mnie co z taką perspektywą poczynił Dehnel - jeśli autorka posiada w formie el. zapisu tenże wiersz, bedę wdzięczna za przesłanie na priwa, jesli zaś nie -sama sobie poszperam za nim w najbliższym czasie.

z.