No Hugo widzę tutaj wielkie postępy. Najpierw uwagi krytyczne. Jest ich nie tak dużo, ale jednak wg mnie są istotne:
1. "prosi łaskawie o cukierka" słowo łaskawie nie pasuje mi tu, no i jak Ela pisze "cukierek"
2. "schody do raju hadesowego" nie bardzo imho to połączenie. Nie bardzo rozumiem, co próbuje tworzyć, ale to moje osobiste zdanie.

Zastanawiam się nad brakiem interpunkcji w połaczeniu z wersyfikacją. Jeśli już należałoby zaczynać strofy też od małych liter. Kilka miejsc aż się prosi o oddech:
1. "brnę w błocie po pas czarna breja wlewa się w poły mego płaszcza" może "pas - czarna"?
2. "niezdolny by zaczerpnąć powietrza dym spowalnia" może "powietrza; dym"?
To tylko sugestie.

Są jednak i miejsca, które mnie zachwyciły:
1. "...szklankę
coca - coli której zwietrzałe potoki mkną między
murami stojących na kurzych nóżkach kamienic" surrealizm w czystej postaci :-)
2. Cała druga strofa szczególnie od "przecinam..." świetna!
3. "zwęglony wąs niczym tajpan kąsa płótno
po drugiej stronie płonąca żyrafa karmi nas jadem" na moje oko bardzo dobre zakończenie.

Elka narzeka, że wiersz nie nawiązuje zbytnio, a ja uważam, że jest pięknym upoetycznieniem i wizją surrealistyczną zainspirowana obrazem i właśnie, dlatego że wychodzi ponad i poza ramy obrazu ma większą wartość. Brawo Hugo.

P.S. Niedawno narzekałem pod innym wiersze w stylu "dajcie spokój już płonącej żyrafie!!!". Cóż nadal podtrzymuję. Salvadore zasługuje na inne hołdy. Osobiście gdybym upoetycznił w pierwszej kolejności poszedłby obraz pt. : "sen wywołany brzęczeniem pszczoły wokół granatu, tuż przed przebudzeniem". Tym niemniej dużą rolę odgrywa też wykonanie, a Twój wiersz milordzie jest o kilka rzędów lepszy od tamtego. Jestem pod wrażeniem!

Pozdrawiam serdecznie,