I
- A Monetowicz musi odejść! – zakończył gromko swą przemowę stojący na stosie opon od ciągników rumiany, łysy jak kolano jegomość w różowych, puchatych nausznikach. Z nausznikami doskonale konweniowało trzymane czule przy piersi różowe prosię.
- Obywatelu! Proszę Pana! Proszę Panów! Proszę się rozejść – grzmiał stojący po drugiej stronie barykady komendant miejscowego posterunku Zenon Struchlały.
Obywatele nie rozeszli się. Nastał znowu potworny jazgot zgromadzonego tłumku rolników prezentujących wszystkie działające w gminie partie i kółka. Precz! Precz! - Krzyczeli Ci z Doobrony. Bandyci! Złodzieje! – skandowali jak zawsze zwarci członkowie PCL –u.

II
Gdy Babcia Przybylańska przysiadła w fotelu po nakarmieniu i uśpieniu Basi, uspokojeniu i wytarciu łez Franeczkowi, zapadając w milutką drzemkę, nie przeczuwała nawet jak wiekopomną chwile przesypia. Otóż pod stołem zawiązało się Stowarzyszenie Trzech. Dwa posępne i zmartwione pyszczki zwierzęce oraz jeden ryjek wypowiedziały przysięgę pomocy i ochrony.

***
- o wa kolo – ale masakra – szepnął Wewiór – no i jak oni teraz poradzą sobie, bez tej matki co na świeci jedyna przecież jest? – zapytał po wysłuchaniu relacji Wyżlińskiego.
- Wielce Panie Szanowny – odezwało się Prosię – pro..proszę nie siać de..defetyzmu kwik-kwik, właśnie po...po to podejmujemy tę szlachetną inicjatywę, aby po..pozostającym pod naszą kuratelą kwik-kwik nieletnim zapewnić opiekę i wsparcie na..na czas nieobecności ma..matki, a i ojca rodziny wesprzeć kwik-kwik.
- Hmm, w takim razie na tym zakończymy na razie - zaproponował Wyżliński - plany i projekty powstaną po rozeznaniu sytuacji.
- E chłopaki – to po co ta paka? Która pomagać miała. Nie wiemy co robić? –zdenerwował się Wiewiór.
- Czcigodny wielce P...Panie - zaoponowało Prosię – nie wiemy nic, na...nawet jak długo Michasia będzie chorować, ani co..co jej jest? – czekać trzeba...

***
Słowa te okazały się prorocze, bo w chwilę po tej salomonowej radzie, otworzyły się drzwi i stanął w nich zgnębiony ojciec, czyli ja – przybity ciężarem wieści tak bardzo, że widząc nagle obudzoną babcię Przybylańską uciekł do pokoju dzieciaków, aby nie mówić. Niestety wiedział, że coś powiedzieć trzeba.
- Synek – zapytała babcia – co jej? Co Michasi?
- Miała ciężką operację. Serce. Nie wiem, nigdy się nie uskarżała. Nie obudziła się jeszcze, choć doktor powiedział, że zabieg udany ech...
- To jak długo w szpitalu zostanie? – spytała.
- Nie wiem Babciu, nie wiem – powiedziałem i głos mi się załamał – pewnie długo, jeśli nie... - to nie chciało mi przejść przez ściśnięte gardło.
- Oj głupiś – zdenerwowała się Babka – nawet tak nie myśl – ofuknęła mnie i zaraz zakrzątnęła się wokół pieca – tak, aby przygotować coś do jedzenia.
- A jutro dzieciakowi powiesz, że z mamą wszystko dobrze, ja się już wszystkim zajmę jak ty będziesz w tym szpitalu siedział. Ot – niby chłop jak dąb a miętki - gderała.
Nie musiałem czekać do jutra. Dostrzegłem błysk wiernych psich oczu i wiedziałem, że kto jak kto ale naczelny gończy hrabiego Ponurackiego dziecka nie oszuka. Wyraz wiernego pyska mówił wszystko. Mnie. A co dopiero najbardziej zaufanemu przyjacielowi. Po chwili z sypialni Franka dobiegło mych uszu ciche zawodzenie Wyżlińskiego.

***
- No co ty – nie płacz! Przestań zaraz. – malec ofuknął Wyżlińskiego - Chcesz żeby mi ojciec do końca się załamał? Patrz, jaki jest bezradny.
Pies kilka razy pociągnął nosem i stłumił szloch.
- Wybacz Franeczku, ale wiesz jak bardzo Matkę Twoją kocham i szanuję, toteż..
- ...toteż pomóż, a nie histeryzuj.
- Franeczku ty chyba serca nie masz – zaafektował się Wyżliński. Chłopiec popatrzył na niego z politowaniem.
- Serca nie mam, uch..., a wy co serca macie to tylko płakać potraficie. Tatę trzeba ratować i mamę. Ale nie wspólnym szlochaniem, tylko tym...no...zespólnym działaniem.
- Zespołowym czy spójnym? – zapytał nagle Wyżliński i Franuś odetchnął. Przyjaciel wrócił do stanu równowagi psychicznej.
- Takim i takim. Muszę z tatem pogadać i popytać ludzi we wsi, a jak trzeba to i do szpitala pojechać.
- I ja też i ja też – podskoczył pies.
- Nie, tu tu zostaniesz i nad wszystkim będziesz czuwał i babkę Kobylańską budził, bo ma swoje lata i czasem nie słyszy jak Basia płacze. No, a teraz spać i jutro się zobaczy.
Za żadne skarby świata Franek nie pokazałby nikomu dwóch wielkich jak groch łez, które stoczyły się z pulchnych policzków, gdy odwrócił buzię do ściany. Widział je tylko Anioł Stróż z obrazka wiszącego nad łóżkiem i zmarszczył brwi w zamyśleniu. Potem machnął skrzydłami i wyleciał przez uchylone okno zostawiając w ramce kartkę z szeregiem przedziwnych znaków, który dla wtajemniczonych brzmiał jakże swojsko: „zaraz wracam”.

III
- No nie, nie da rady stary, ja ją na liście mam. No patrz tu, o zobacz, i tak miało być wcześniej, ale wtedy to matka, wiesz Szef się ugiął i... – gruby anioł w przymałej szacie przewracał papierki na biurku – No sam zobacz...
- E, Stary, przecież wiem, że plenipotencje masz, żeby sprawę popchnąć, no przecież...
- Ty wiesz, jaka kolejka czeka na przywrócenie, ozdrowienie, cofnięcie.... – kładł z głośnym hukiem kolejne teczki na biurku wyraźnie upojony ogromem władzy i poczuciem własnej wartości i mocy decyzyjnych.
Damazy wreszcie się zdenerwował. Wstał, oparł gwałtownie rękę na ostatniej z teczek i lodowatym tonem zapytał?
- A anulowanie? Ile masz podań o anulowanie? Pokaż teczkę.
Okrągły choleryk zawahał się, jakby chwilę zastanowił, a potem otworzył cieniutki papierowy skoroszyt.
- No. Hmm – rzekł – tylko Twoje.
- I naprawdę nic z tym nie możesz zrobić? – zapytał Damazy prawie sycząc?
- Może mógłbym spróbować...
- To spróbuj ty leniwy kurzy móżdżku i pamiętaj – zanim mi odmówisz przypomnij sobie magiczne słowo „alty”. Czekam w bufecie – zasapał Damazy i wyszedł trzaskając drzwiami i gubiąc parę piór.
- Poczekaj Jełopie, ja Ci dam alty, ja Ci...ja Ci... – wykrzykiwał do zamkniętych drzwi tłusty urzędasa, potem podniósł słuchawkę telefonu.
Nie minęło 15 minut, kiedy zjawił się w bufecie, z tryumfującą miną i teczką pod pachą. Coś w jego wzroku kazało jednak Damazemu zaniepokoić o powodzenie akcji. W świńskich oczkach czaiła się radość rewanżu.
- Tu są wytyczne i warunki anulowania. Jeśli zostaną wypełnione w ciągu miesiąca ona nie umrze. Jeśli nie...Żegnam i chyba mogę zapomnieć o „altach” w tej sytuacji?
- Możesz – powiedział Damazy zrezygnowany i z kopertą pod pachą poszybował do domku z czerwonej cegły i drewnianej oprawki z mostkiem nad rwącą rzeką, którą w arcyważnej sprawie opuścił.

***
- Hermesie, Hermesie – młody wyskoczył z łóżka jakby tam była sprężyna i z siłą pastora Kinga darł się w niebogłosy – miałem sen!. Miałem sen!!! Słyszysz????
Wyżliński nerwowo podrapał się za uchem. Wiedział, iż entuzjazm ten może przynieść niejakie kłopoty.
- Mów, zatem Franeczku.
- Wiem, wiem jak uratować mamę...trzeba tylko...no przekonać dysydentów... wiesz... polityków, albo dyrektorów do jakiegoś dobrego uczynku, no żeby szpital albo żłobek otworzyli, albo żeby przestali kraść lub kłamać. I tyle... – relacjonował podniecony Franek.
- Decydentów Franeczku? – sprostował pies - Żeby nie kradli, nie kłamali? Taaak. Zaiste nic prostszego. Już raczej złodzieja wprost na właściwą drogę nawrócić łatwiej...
- No właśnie, zapalił się Franek. Co za różnica?
Kolosalna, a może żadna właśnie? - pomyślał sobie stary wyżeł i pospiesznie opuścił sypialnię. Teraz już wiedział, na czym wszyscy stoimy.

***
Umierałem z rozpaczy.

***
Pod stołem zakotłowało się, a po chwili rozległ się uroczysty głos Prosiaka:
- Sza....szszsz...aanowni K...koledzy otóż i przyszedł czas na konkrety. Wiemy już, jakie problemy rozwiązać trzeba. Nie...nnie. wiemy tylko jak?
- Panie dzieju – Wyżliński podrapał się nerwowo za uchem – toż to jest awykonalne. Niemożliwe i...i.... – zabrakło mu słów.
- Dosyć. To jest dosyć – jak zwykle dosadnie i lakonicznie skomentował Wewiór. Polityka to nie dla nas. Która jak zawsze brudniejsza jest niż fana chłopaków z innego sioła. Jak paździerza takiego, który politykiem jest, albo papugą zmusić żeby nie kroił, nie stukał. Nawijki szkoda.
- Mmm... oment - rozpromeniło się Prosię. Nie inaczej Panowie jak do stolicy, do sejmu nam trzeba jechać. Rozeznamy to i owo, kto podatny, kto nie i....
- Ale jak, och jak? – zawył Wyżliński – skoro my ludzie prowincji nie mamy znajomości na tamtejszych parkietach. Przecież w Sejmie ni zwierząt, ni ptactwa.
- A nnnnie! – nagle błysnęło okrągłe ślepie – nie nna darmo obracałem się ekhem... w.ekhem politycznych kręgach. Wwie... wie.. wiem do kogo trzeba się zwrócić!
Zgromadzenie zamilkło, a Prosię łypało triumfalnie wokół.
- W bangaldeszu bangla deszcz, więc nie banglaj kolo wiesz – Wewiór jak zwykle elokwentnie podsumował decyzję.- Furę trzeba jakoś skołować i kopa, komu w drogę, która jak to mówią.
Sprzymierzeni rozpoczęli przygotowania.

IV
Maurycy Kobiałka – woźny sejmowy z kliniczną wręcz ciekawością przyglądał się chudej, niewysokiej kobiecie, kobiecinie raczej, która pokornie już trzeci dzień siedziała cichutko na krzesełku w oczekiwaniu na audiencję u posła Hilarego Podszczypka. Wybitny ten mąż, był niezwykle zajęty i chyba tylko to powodowało, tak bezduszną reakcję na błagalne spojrzenia oczekującej. Asystent posła regularnie informował co prawda kobietę aby poczekała bo za pół godziny itd., ale to pół godziny przesunęło się już o dobre 3 dni.
Maurycemu żal się zrobiło kobieciny i w jakimś zwykłym odruchu serca zaproponował, żeby usiadła w pomieszczeniu socjalnym i zrobił jej herbaty. Pani Eulalia Strączek pochodziła z pomorskiej wsi i jak twierdziła, musi się spotkać z posłem w bardzo ważnej sprawie. Kiedy Maurycy próbował dowiedzieć się czegoś o sprawy tej istocie, zmieszana milkła. Wreszcie odrzekła, że to sprawa bardzo poważna, „tylko unego dotyczy i un może cóś zrobić”.
- A co to Wam? – zapytała kiedy nagle twarz Maurycego wykrzywił grymas bólu.
- A nic – sapnął – coś mi we krzyże weszło i siedzi.
- O – zmartwiła się naprawdę szczerze – ziółek Wam trzeba takich co by bóle odegnać. Gdybym to ja wiedziała – zafrasowała się.
- Ale nic to, Pani kochana, jakoś sobie poradzę.
Oczekiwanie przeciągało się ponad miarę i woźny z panią Eulalią zdążyli się już nieco zaprzyjaźnić kiedy asystent pojawił się znowu i oznajmił, że poseł znalazł czas dla kobiety.
Kobiałka, zatwardziały stary kawaler bardzo boleśnie i niespodziewanie odczuł to gwałtowne wyrwanie Eulalii z jego świata. Sam się zadziwił tą reakcją. Nie umiał powiedzieć co takiego zobaczył w tej mizernej, ubranej na czarno i spracowanej kobiecie. Niepokoiło go też, czego taka porządna i stateczna osoba chce od posła. Podszczypek – sejmowy adonis znany był z licznych i bliskich kontaktów z kobietami, ale z reguły młodymi i ładnymi aktywistkami kół ochrony życia i moralności. Wielu kolegów zazdrościło Hilaremu tej charyzmy, która spowodowała, że do mocno wiekiem zaawansowanych obrończyń moralności i życia dołączyły młode, piękne i wspaniałe dziewczyny.

***
- O ja cię Larek – powiedział asystent posła chwilę po tym jak za Eulalią zamknęły się drzwi. – to właściwie koniec. Twój. I mój kurna też.
- Zamknij się! Proszę najuprzejmiej. Myślę – odpowiedział wściekły poseł. Piękne i smukłe palce burzyły bujne złote włosy. Błękit oczu pociemniał. Krwistoczerwone wargi prawie pękały pod naciskiem śnieżnobiałych kłów.
- Co tam myśleć – odpowiedział asystent – jakby co wyszło do publicznej, powiemy, że to nieprawda, przecież sam jej to powiedziałeś, to czemu się tak wściekasz.
- No właśnie - czemu się wściekam – w zamyśleniu powiedział poseł i nagle na jego twarz spłynął spokój. – No nic. Za chwilę mam zabrać głos w dyskusji. Chodźmy, no już, gdzie to przemówienie?

***
Zenobia Małpecka siedziała w loży sprawozdawców i czekała. Czekała na cud. Cud informacyjny. Nic, ale dosłownie nic nie wskazywało na to, żeby dziś taki miał się wydarzyć. I kogo ona dziś rozszarpie w swoim programie? Kogo złapie na kłamstwie? Kogo znokautuje i przygwoździ? Wszyscy politycy bali się Zenobii. Omijali ją szerokim łukiem. Żaden jednak nie śmiał odmówić udziału w programie. Dziennikarka nie miała nawet pomysłu kogo dziś zaprosić. Zapowiadała się nudna debata na temat projektu dopuszczalności aborcji. Wszystko już na ten temat zostało przecież powiedziane. Podniosła głowę. Na mównicy grzmiał właśnie poseł Podszczypek. Uśmiechnęła się gorzko. Już parę razy próbowała przyszpilić posła i jego nienaganną moralność, złapać na czymś. Niestety nawet dziennikarze śledczy niczego nie znaleźli. Ta nienaganność zawsze wydawała się Zenobii mocno podejrzana.
Tymczasem poseł grzmiał:
- Odpieram tym samym zarzuty stawiana przez wojujące feministki, że to my mężczyźni zmuszamy kobiety do aborcji poprzez brak zainteresowania, odrzucenie, deficyty troski... My mężczyźni jesteśmy odpowiedzialni. Żadna, ale to żadna matka nie zostanie bez pomocy. Żadne, ale to żadne dziecko nie będzie cierpieć samotności i odrzucenia. Nie wolno, nie wolno zabijać dzieci, nie wolno!!!
Zenobia nagle złapała się na tym, że patrzy zafascynowana. Hilary wyglądał niczym archanioł Gabriel. Żywa gestykulacja, podniesiona do góry ręka, aureola splątanych złotych włosów i przenikliwe spojrzenie błękitnych oczu paraliżowało, hipnotyzowało. Ona sama przecież kiedyś... Chwyciła torebkę i wybiegła.
Chcąc uspokoić myśli przysiadła na najbliższej sejmowemu budynkowi ławeczce. Nagle na jej głowę spadła kupa śniegu.
- Hej Ruda – usłyszała jakiś szept. Rozejrzała się wokół nerwowo.
- Ciiii. Tu jestem.
Podniosła głowę i pomyślała, że zwariowała. Na gałęzi nad ławeczką siedziała wiewiórka i przenikliwie patrzyła jej w oczy.
- No cizia, do ciebie rozmawiam – powiedziało stworzenie – Ruda jesteś jak ja to i pewnie z czegoś innego do mnie podobna. No i chyba kapujesz skoro luukasz jak nieprzytomna?
- Taak – Małpecka nie wiedziała czy to schizofrenia już, czy może lekki flashback po wczorajszej kuracji odprężającej z odrobiną haszyszu.
- Słuchaj Ruda. Problem mam i pytanie. Które to bezpośrednio związane jest z tymi drzwiami co przez nie jak kamień kibola stadionowego wyleciałaś. Szukamy kogoś. Manfreda znaczy się, co w kancelarii tejże co tutaj znajduje się mieszka.
Zenobia ochłonęła już nieco i z wrodzoną sobie bystrością dziennikarską, acz głosem nieco ochrypłym zapytała:
- Szukamy?
- No, bo nas więcej jest. Paka cała co na ten kwadrat z babulewa naszego przybyła do ziomala Manfreda.
Zza ławki błysnęło guzikowate oko i otóż Małpecka ujrzała przed sobą różowe Prosię z inicjałami na grzbiecie. Prosię zagaiło:
- Szszsz...anowna P...p.. ani Małpecka. Witam, pppprzecież my się znamy. Jestem, aaaa...właściwie bb...byłem maskotką Doobrony. Kilka razy Pani do nas p...ppp...przyjeżdżała...
Opanowana i zawsze elegancka Zenobia zmieniła się na twarzy, zawyła, a potem zaczęła się histerycznie śmiać. Aż się z tego śmiechu popłakała. Potem zaczęła trochę tracić oddech, aż wreszcie go odzyskała i pomyślała, że musi się napić. Gdy już miała wstać z ławeczki wyczuła inną jeszcze obecność.
- Zenobio – modliłaś się o cud dzisiaj – usłyszała nagle słowa wypowiedziane aksamitnym głosem. – uwierz im i pomóż. Dostałaś dar wigilijny – rozumiesz mowę zwierząt – pomóż im proszę.
Nie odważyła się odwrócić głowy.
Damazy po tej ultra pompatycznej przemowie chciał cichuteńko zmyć się z ławki, ale poślizgnął się i upadł. Zadek anioła wylądował w wielkiej zaspie, a samo klapnięcie spowodował niebywały łoskot. Zwyciężył reporterski instynkt. Odwróciła jednak głowę i znowu zaczęła się histerycznie śmiać, a potem.... potem nagle spojrzała trzeźwo na niepozbieranego wciąż Damazego, i prosiaka z wiewiórką, i zapytała bardzo rzeczowo:
- No chłopaki, to czego ode mnie chcecie?
Po pierwsze chcieli do Manfreda. Szczura pracującego w sejmowej kancelarii.

***
O ile znalezienie kancelarii trudne nie było, o tyle wprowadzenie tam sprzymierzonych nastręczało już pewne kłopoty. Poza tym, jak wnioskowała Zenobia Manfred musiał być zatrudniony w sejmowym archiwum, a droga do niego prowadziła przez pokój kostycznej panny Basi – archiwistki bez serca i ducha jakby powiedział poeta. Jednak Zenobia nie byłaby sobą gdyby nie znała słabego punku owej Paper Lady. Popatrzyła chwilę na Damazego i spytała.
Panie Aniele, a Pan to się może zmaterializować w jakiejś innej postaci?
- A co - zasępił się Damazy – moja coś nie halo?
- Nie, nie – skrzywiła się Zenobia – halo, ale....Posłuchajcie. Zrobimy tak.

***
Serce Panny Basi drgnęło na widok przystojnego bruneta, z wyjącą psiną przytuloną do piersi, stojącego bezradnie w gąszczu korytarzy. Młody ten mężczyzna rozglądał się niepewnie. Pani Basia miała tylko dwie słabości. Skłonność do starych bezbronnych psów i tak samo bezbronnych młodych mężczyzn. Ileż to razy w życiu ratowała życie zarówno jednym jak i drugim. Stare psy pielęgnowała troskliwie, znajdowała im domy lub w najgorszym razie miejsca w zaprzyjaźnionym schronisku. Młodych mężczyzn, najczęściej maturzystów, którzy zgubili swoje wycieczki prowadziła do światła drzwi wyjściowych niczym Pani Labiryntu. To, co widziała przed sobą stanowiło swoistą kwintesencję. Co prawda zadziwiło ją występowanie tych, rozłącznych zazwyczaj, zjawisk w jednym miejscu, ale wiedziona imperatywem pomocy porzuciła biuro i krzesełko by na pomoc biec.
Na to tylko czekała zaczajona za filarem płowowłosa kobieta z dużą torbą. Niczym wielki wódź Oglalów, Szalony Koń, bezgłośnie przegalopowała przez korytarz, pokój panny Basi i zniknęła w czeluściach archiwum.
Zauważył to tylko Wyżliński, nie tracąc łba, który właśnie traktowała pieszczotami czuła archiwistka. Już – szepnął do Damazego – wyczuj moment i dematerializuj! Ale Damazy niewprawiony w akcjach specjalnych zamiast zagaić, odwrócić uwagę damy, słowem przygotować grunt, zdematerializował natychmiast i sknocił. Panna Basia najpierw oniemiała. Następnie zawyła z taka siłą, że ze wszystkich zakamarków i korytarzy zaczęli wybiegać urzędnicy, a co gorsza straż marszałkowska. Wreszcie padła jak kłoda. Połowa z pracowników sejmowej kancelarii reanimowała omdlałą, połowa kręciła się w miejscu, a straż zaczęła zaglądać do pomieszczeń próbując dociec, co tak wystraszyło poczciwą niewiastę. Cały ten rejwach spowodował, że Małpecka i sprzymierzeni przycupnęli za jakąś stertą akt wstrzymując oddech. Dopiero, gdy karetka zabrała archiwistkę, straż zaplombowała drzwi magazynu i gdy zapadła cisza odważyli się poruszyć. Spowodowali kolejną katastrofę. Sterta akt, za którą byli ukryci przekrzywiła się, a z samej góry z głośnym hukiem zaczęły spadać tomy, wzbijając tumany kurzu. Przez chwilę nic nie było widać. Gdy kurz opadł usłyszeli jękliwe zawodzenie:
- Aj jaj jaj...oj jojoj....tyle pracy, tyle pracy na nic...
Wokół kartonowych zgliszcz biegał nerwowo pokaźny szczur w przekrzywionych binoklach na posiwiałym pyszczku. Zachowywał się tak jakby nie zauważał sprawców całego zamieszania. Nagle przysiadł i zapłakał. Głośno i rozpaczliwie jak dziecko, któremu ktoś rozdeptał babkę z piasku. Zgromadzonym zrobiło się bardzo nieswojo. Przemowę zaczął Prosiak:
- Witam szanownego kolegę! Ko...koopę lat.
Szczur podniósł głowę i poprawił binokle, a potem popatrzył przez przybrudzone szkła i wreszcie się rozpromienił
- Pan Prosiak! Jak pragnę zdrowia. Potem rozejrzał się przytomniej i dostrzegł resztę gości.
- Niech się Pan nie martwi p...p...panie Manfredzie. Zaraz tu posprzątają. Pani Zenobia i...
- Kto?!!!! – z wściekłością zapytała Zenobia, cała w pajęczynach, ogniskując niebezpiecznie swą uwagę na Prosiaku.
- Ciii – zganił ją Damazy - chcesz mieć materiał na newsa?
Małpecka wzruszyła ramionami i zaczęła układać akta, a tymczasem poniżej odbywała się ceremonia prezentacji. Wymianie szarmanckich zwrotów i uprzejmości nie byłoby końca gdyby nie Wiewiór, który całe to zamieszanie bezpiecznie przeczekał w torbie dziennikarki. Teraz jak zwykle niczym dzeus ex machina wyskoczył i...
- Wystarczy tego banglania – biznes mamy! – oświadczył - Który to najważniejszy na świecie jest. O życie idzie, o życie matki jednej zioma małego – łypnął bystrym oczkiem – bez ściemy i czasu. Który to przez pazury leci w sensie, że zapitala.
- Rozumiem – powiedział szczur – tylko jak ja mogę pomóc?
Jeden przez drugiego starali się opowiedzieć, o co chodzi. Chaos i kociokwik, jaki zafundowali niejednego przyprawiłby o zawrót głowy, jednak Małpecka zaprawiona w sejmowych bojach bezbłędnie zrozumiała o co chodzi. Siwowąsy Manfred dopytywał:
- Uczciwy polityk? Taki, co nie kradnie, albo nie ulega lobbistom? – upewniał się.
- I bez nepotyzmu – dorzucił Wyżliński.
- I nie kkkabotyn – uzupełnił Prosiak.
- Ziom taki, git . Spox człowiek bez gibania.
- Krótko mówiąc: nie kłamca – zasępiła się Zenobia.
- Elo i spox i na maxa tylko Ty kolo możesz pomóc nam uczciwego polityka wylukać. W tym to oto sejmie Ojczyzny naszej taki znaleźć się musi – zapodał patetycznie Wiewiór przykładając, amerykańskim zwyczajem, łapę w okolicy brzucha, co pewnie znamionować miało najwyższy szacunek dla onej – Ojczyzny chyba, a może i instytucji. Zenobia patrzyła osłupiała na tę niewątpliwie patriotyczną postawę.
- W krótkowzrocznym oku Manferda również pojawił się patriotyczny błysk – jak uczciwy to tylko jeden taki przychodzi mi na myśl – Pan Poseł Hilary Podszczypek.
- O nieeee – jęknęła Zenobia – tylko nie on!!!

***
Na ławeczce, tej samej, przy której dziennikarka spotkała godzinę temu sprzymierzonych, siedziała przygnębiona i bezradna starsza pani. Co chwilę do oczu przykładała chusteczkę i na przemian, a to ciężko wzdychała, a to łapała się za serce. Taki właśnie obrazek zobaczyli Damazy, Zenobia i spółka, gdy chyłkiem opuszczali gmach sejmu. Coś w gestach starszej kobiety kazało Małpeckiej zatrzymać się i popatrzeć uważniej. Staruszka rozpaczała. Bezsprzecznie. Wiedziona odruchem serca dziennikarka podeszła do smutnej kobiety:
- Czy Pani się dobrze czuje? Czy mogę w czymś pomóc?
Staruszka podniosła załzawione oczy i odpowiedziała:
- Nie, mnie już nie. Chyba, że cud jaki – wyszeptała.
- Może da się coś zrobić – powiedziała współczująco Zenobia patrząc znacząco na Damazego. Anioł aż się skulił, bo to nie było życzenie tylko wyraźny rozkaz.

***
Małe mieszkanko Małpeckiej w samym centrum Warszawy stało się jednocześnie przytuliskiem i sztabem operacyjnym oraz gniazdem dziennikarstwa śledczego. Wszystko z powodu nagłego odruchu serca, który kazał Zenobii zainteresować się losem zrozpaczonej kobiety. Pani Eulalia, ta sama, która tyle dni oczekiwała audiencji u posła Podszczypka opowiedziała swoją dramatyczną historię. Małpecka była zachwycona, otóż złapała wreszcie swojego newsa, tym cenniejszego, że dotyczył on osoby nieskazitelnej, kryształowej. Niezłomny Hilary, gdyby posiadał choć cień damskiej intuicji, powinien zadrżeć.

***
Nie drżał. Siedział w sejmowej restauracji i knuł. Knuł, jakby się tu ostatecznie pozbyć swojego problemu, który rzucał mroczny cień na reputację posła. Nie, Hilary nie był do końca zły i pozbawiony ludzkich uczuć. Był raczej pragmatyczny. Skoro tylko zorientował się, że jako polityk liberalny, nie będzie się niczym wyróżniał, ani też nie może okazywać nadmiernych emocji, przy pierwszej możliwej okazji zmienił partyjne barwy. Stał się gorącym orędownikiem i piewcą idei ultraprawicowych. Wtedy przeanalizował listę tematów, wymagających uwagi i natychmiast wybrał ten budzący najwięcej emocji. Dzieci. Ochrona życia. Opieka nad matkami. Z wrodzoną sobie energią zabrał się za aktywizowanie wszelkiego rodzaju kół i kółek zrzeszających zażywne emerytki i oddane sprawie aktywistki. Niewątpliwym sukcesem posła było wprowadzenie do tych gremiów osób młodych i atrakcyjnych, co raz na zawsze ucięło złośliwe komentarze sejmowych kolegów dotyczące średniej wieku i zasobów pamięci aktywistek. Ba, naprawdę uwierzył w słuszność i siłę głoszonych przez siebie poglądów. Niestety w euforii pracy zapomniał o pewnym epizodzie, drobnym, jeszcze z poprzedniego liberalnego życia, który teraz urósł (i to dosłownie) do rangi poważnego problemu. Z jednej strony niby wszystkiego można się wyprzeć, wszystkiemu zaprzeczyć rzucając argumenty o nagonce i prowokacji. Z drugiej strony zaczynało go kąsać i poszarpywać sumienie. Jeno z tych dotkliwszych szarpnięć, nagle ni z tego ni z owego przypomniało mu twarz Zenobii Małpeckiej i wtedy poczuł się delikatnie mówiąc nieswojo. Jeszsss – zakwili l -... gdyby tylko się dowiedziała.
Rozterki posła obserwował Damazy sączący pepsi – colę kilka stolików dalej. Jednak potrzeba knucia i ukrycia zdecydowanie przeważała w myślach parlamentarzysty. Mimo wszystko Anioł ocenił sytuację jako sprzyjającą. Zapłacił za colę. Wychodząc westchnął tylko cichutko w zachwycie nad klasyczną urodą Hilarego. Gdybym ja był taki z pewnością zostałbym sekretarzem Szefa, albo, chociaż doradcą – pomyślał i zaraz zganił się za tę słabość. Podążył do sztabu.

***
Eulalia posadzona przez Małpecką w fotelu typu vintage, ocierając chusteczką oczy kontynuowała opowieść.
- I jak Marylka odumarła nam, to ja już nie wiedziałam co zrobić. Jeszcze jak mi wreszcie tuż przed śmiercią prawdę powiedziała, kto jest ojciec małej to jużem się całkiem zmartwiła bo un wielki pan, oj wielki. Pojadem – pomyślałach – przecie matka mi prawili, ze nasz dziedzic też dużo dzieciaków po wsi miał, ale każdenu jakiś grosz dał, czy i do służby wzion. Ja przecie nie mam nic. Chałupę co się wali, ogródek, emeryturę małą, a dzieciak potrzebuje. Coraz więcej.
- O w mordę – jak zawsze skwitował Wewiór – Marylka? Zaraz. Ta Marylka? Która to w na jesieni padół i babulewo nasze zostawiła wraz z Kasią malutką, córką?
- Ano – potwierdziła Eulalia i w rozpacz większą znowu popadła – Matko Chrzestna, do mnie powiedziała, przyjedźcie no, bo ja do szpitala muszę, powiedziała. Ale żeby już nie wróciła.
- O w mordę - powtórzył Wewiór – co to babulewo nasze na matki czyha jak Saddam na amerykańskich żołnierzy? – tym razem pytanie skierowane było do Damazego. Damazy zastanowił się przez chwilę. Rzeczywiście, choroba Michaliny i losy Maryli jakoś zborne były niesłychanie i logiczne.
- O w mordę – zawołała Małpecka – jak to wasze babulewo?
- Mmmmmoment...moment – powiedziało Prosię – rzecz całą zreasumować należy. Wyciągnąć wnioski. Mmm....yślę, ba, ja w tym widzę jakiś większy plan.
W tym momencie Damazy jakby zapadł w jakiś trans. Potem przez chwilę wydawał z siebie dźwięki dziwne. Następnie powiedział: „zabiję skurwysyna”. Uciszył zebranych i rzekł:
- Ja wam powiem jak to widzę, o! Jestem dyplomowanym Aniołem Stróżem. W chwili obecnej sprawuję kuratelę nad nieobecnym tu Franeczkiem - synem, Michaliny i Jacka Mizerków zamieszkującym we wsi Kusyłapka, w okolicach Szczecinka. W Kusyłapce zamieszkiwała też siostrzenica pani Eulalii Maryla wraz ze swoją córką Kasią. Tak?
Anioł wziął głęboki oddech i kontynuował:
- Nigdy nie wykazywałem gorliwości organizacyjnej. Nie realizowałem się twórczo. Nie bawiły mnie honory, no i przede wszystkim lubiłem dzieci toteż nie awansowałem. Byli jednak wśród nas i tacy, którzy mieli ambicję. Jeden z nas, Meryton, na wszelkie sposoby próbował robić karierę. Nie wychodziło mu to ani w sekcji malowania nieba, ani w chórach anielskich. Opiekunem też był byle jakim. Widząc jak się męczy, a głównie opieką nad dziećmi, postanowiłem mu pomóc. Przy okazji jednego z przesłuchań do służby w niebiańskiej administracji zaśpiewałem zamiast niego na eliminacjach. Okazało się, że był najlepszy ze wszystkich altów. To znaczy ja byłem. Uzyskał stanowisko i zniknął z mojego pola widzenia. A teraz wrócił. Jest taki starodawny zwyczaj, że byłemu Aniołowi Stróżowi, nawet na wysokim stanowisku, raz na jakiś wyznacza się podopiecznego. Tym razem kolesie Merytona zawiedli. Wydawało im się, że jak dadzą mu pod opiekę dziecko byłej modelki i posła to nie będzie z nim miał najmniejszych kłopotów. Tak się zazwyczaj „ułatwia” kolegom pracę. Tym razem nie wyszło. Maryla – była Miss Pomorza zmarła, a poseł o dziecku słuchać nie chciał. Meryton został w sytuacji bez wyjścia. Sami wiecie, jak to jest opiekować się sierotą, biedną, wychowywaną przez zaawansowaną wiekiem niewiastę. Zaczął myśleć, jak to problem rozwiązać i przypomniał sobie o mnie. Miał szczęście, że opiekuję się dzieciakiem z tej samej wsi. Dalej już poszło z górki. Zamiast myśleć o adopcji, o zapewnieniu dzieciakowi bytu, czy ratowaniu matki (pewnie o tym zapomniał w nawale obowiązków), co mogło generować wiele przyszłych problemów, postanowił nawrócić posła na właściwą drogę. I to jak zwykle cudzymi rękami. Zamiast przyjść, pogadać i poprosić o pomoc uknuł tę intrygę z chorobą Michaliny, i szukaniem jednego sprawiedliwego. Jednego był pewny. Wiedział, ze zrobimy wszystko, żeby Michasię uratować.
- Moment – wtrąciła się Zenobia – to znaczy....
- To znaczy, że Meryton jest aniołem stróżem Kasi.
Eulalia słuchała jak zaczarowana, dopiero teraz uświadomiła sobie, że Damazy jest aniołem i jak siedziała tak zmartwiała, a potem osunęła się na kolana.
- Nie teraz Pani Eulalio, nie teraz – powiedział nieco zniecierpliwionym tonem Damazy podnosząc ją z kolan. - Teraz trzeba pomyśleć jak Podszczypka usidlić i spowodować, żeby chciał się zająć dzieckiem.
- O to już zadanie dla mnie – huknęła Zenobia i poruszyła burzą rudych włosów – wychodzę. Usłyszeli trzaśniecie drzwi.
- No chłopaki – pilnujcie Eulalii – rzucił. Zabieram Wewiórskiego. Wy tu!
- Taaa jest – odpowiedzieli Prosiak i Wyżliński.
- To ja może rosołku ugotuję - już całkiem trzeźwo zaproponowała Eulalia. Obiad za dwie godziny.

***
Rzecz działa się tuż przed debatą. Zdenerwowany poseł Podszczypek kręcił się nerwowo w swoim fotelu. Martwił się tysiącem rzeczy na raz i jakby najmniej interesowały go losy ustawy. Dręczyło go przeczucie klęski. Po raz pierwszy od początku swej oszałamiającej kariery dotkliwie odczuwał posiadanie sumienia. Wydawało mu się, że już je zabił i stłamsił, a ono jak na złość raz po raz przywoływało fragmenty ostatniej rozmowy z Marylą. To było trzy lata temu:
- Nie usunę, chcę tego dziecka. Przecież damy sobie radę.
- Marylka, no pomyśl, a moja kariera, a twoja, a z czego będziemy żyli? - No pomyśl – argumentował nieporadnie.
Wtedy zupełnie nie był w stanie wyobrazić sobie życia wśród pieluch, płaczu, nieprzespanych nocy, przy boku grubej i rozhisteryzowanej żony. Dopiero z biegiem czasu i pod wpływem środowisk, w których obecnie się obracał zmienił światopogląd. Co prawda denerwowały go przegięcia i „ciumkanie” nad bobasami i rodzinkami, ale wokół widział wielu szczęśliwców, którzy mieli do czego wracać po pracy i którzy kochali te grube histeryczne połowice.
Wtedy, po prostu trzasnął drzwiami i aż do wizyty matki chrzestnej Maryli, nawet przez moment nie myślał o tym, co właściwie stało się z nią i dzieckiem, które urodziła. Ach gdyby dało się cofnąć czas. Zacisnął powieki.
Do ich otworzenia zmusił go łomot i stukot wysokich obcasów oraz krzyki asystenta. Niczym ogień z niebios do biura posła wtargnęła ubrana na czerwono, otoczona burzą płomiennych włosów i z rozpalonymi policzkami Zenobia.
- Hilary – ty gnoju – wysapała ignorując powagę urzędu.
Wiedziała. Oczyma wyobraźni zobaczył swój upadek, całą medialną i moralną sromotę. Opuścił głowę. Podniósł. Wstał. Chciał walczyć, ale zrozumiał, że to nie ma najmniejszego sensu.
- Hilary – jeszcze raz powtórzyła Zenobia – mogłabym Cię zmiażdżyć jak robala, na co zresztą zasługujesz, ale mam propozycję. Uratuję twój tyłek jeśli się otrząśniesz, zachowasz jak człowiek i udzielisz mi wywiadu na wyłączność, chcesz poznać szczegóły?
W serce Hilarego na moment rozbłysnęła iskierka nadziei.
- Słucham - powiedział drżącym głosem.

***
W czasie obrad obowiązywała dyscyplina. Wszystkie miejsca na sali były zajęte. Nawet ciężko chorzy postanowili przybyć, na co wskazywały prychnięcia, kichnięcia i odgłosy czyszczenia nosów. Nie przeszkodził również śnieg i mróz. Ważyły się bowiem losy ustawy, o którą walczyli poseł Podszczypek wraz z całym ugrupowaniem. Szef partii rozparty w sejmowej ławie niepokoił się nieco. Nigdzie nie było widać gwiazdy medialnej i lidera.
- Gdzie jest do cholery ten Larek? – szepnął do partyjnego kolegi. Zaraz zacznie się dyskusja.
Marszałek sejmu ogłosił porządek obrad. Wprawne oko przewodniczącego natychmiast dostrzegło zadziwiający obrazek, otóż Podszczypek wszedł na salę w towarzystwie wyraźnie czymś przejętej Małpeckiej. Zenobia machała posłowi przed nosem palcem, a ten posłusznie, niby karcony chłopiec, przytakiwał. W mężnym sercu przewodniczącego zakiełkował niepokój. Potem wręcz panika. Dziennikarka poszła sobie wreszcie, a przygaszony Podszczypek skierował się w stronę sejmowej trybuny.

***
Damazy wykorzystał wszystkie swoje nadprzyrodzone zdolności i wpadł do sejmu równo ze stuknięciem laski marszałka. Szybko odszukał Małpecką. Przekazał jej depozyt, a potem pomknął na galerię dla publiczności. Przedstawienie się zaczynało.
- Szanowne Panie Marszałku, Wysoka Izbo, Koleżanki i Koledzy Posłowie – zaczął Hilary - Przypadł mi dzisiaj zaszczyt przedstawienia ustawy służącej zaostrzeniu ochrony życia poczętego. Zaszczyt, którego nie jestem godzien, bo....
Po sali przebiegł szmer niedowierzania. Przewodniczący partii otarł chustką spocone czoło.
- …po pierwsze – kontynuował Podszczypek - kłamałem jak najęty gdyż żadna, ale to żadna ustawa nie zmusi nikogo do miłości i odpowiedzialności. To kwestia sumienia. Po drugie, sam jestem przykładem ich braku.
Tym razem Marszałek musiał uciszać posłów zgromadzonych w sali energicznie stukając laską w podłogę.
- Trzy lata temu porzuciłem matkę mojego dziecka. Żądałem aborcji – głos posła załamywał się nieco. Ówczesna moja narzeczona nie uległa presji - pomimo prostoty i prawnej dopuszczalności tego rozwiązania. Nie potrzebowała ustawy do podjęcia właściwej decyzji. Została sama bez żadnej pomocy. I beze mnie dały sobie radę. Niestety umarła. – przez twarz posła przebiegł grymas – Jeszcze przed chwilą nie przyjmowałem do wiadomości faktu, że powinienem się zająć moim dzieckiem i zrezygnować z politycznej kariery. Przed chwilą, dopóki nie zobaczyłem mojej córki. Kasi. Poseł zszedł na chwile z trybuny i podszedł do pobliskich drzwi.
Zgromadzeni wstrzymali oddech. Poseł odchylił jedno ze skrzydeł i pochylił się. Po chwili wrócił na mównicę trzymając na ręku dwuletnią, może, dziewczynkę. Nikt nie miał wątpliwości, co do ojcostwa. Złote kędziory i karminowe usta były jakby miniatura obrazu ojca.
- Eeeech - westchnął poseł - i co tu dużo gadać – uśmiechnął się o zebranych. Panie Marszałku, wysoka Izbo, rezygnuję z powodu ważniejszych spraw. Obiecuję, że kłamać więcej nie będę. Myślę, że Państwo to zrozumiecie. No i nie możemy spóźnić się na obiad – puścił oko do małej, na co ona odpowiedziała szerokim uśmiechem.
Operator zaproszony przez Zenobię kręcił to wszystko jak w transie. Uwaga! - krzyknął do potarganej i rozemocjonowanej dziennikarki – zaraz mamy wejście.

***
W mieszkaniu Małpeckiej właśnie zasiadano do obiecanego rosołu. Poseł Podszczypek, a teraz po prostu Larek pocałował dwornie w rękę panią Eulalię, a potem rozbeczał się jak dziecko i pociągał nosem jak skrzywdzony chłopiec, gdy usłyszał: „Wiedziałam Tato, ze psyjedzies” – Kasia już całkiem dobrze mówiła. Wyżliński, Wewiór i Prosiak jak pełnoprawni członkowie rodziny siorbali rosół pod stołem i omawiali żywo powrót do Kusyłapki. Umierali z niepokoju, bo zadanie zostało wykonane, ale czy....? Brakowało Damazego i Zenobii, która natychmiast po ognistej relacji z sejmu pobiegła przygotowywać swój wieczorny program. Dziennikarka miała dziś super wywiad na wyłączność.

***
Babcia Przybylańska, która przysnęła przy kołysce małej Basi, wzdrygnęła się nagle i otworzyło oczy, bo jakby wiatr przez izbę przeleciał. Popatrzyła chwilkę na śpiące dziecko, a potem w okno. Na niebie rozbłysła właśnie pierwsza gwiazdka. I jakoś lżej się zrobiło Babce na duszy, jakoś jaśniej. Potem poszła zajrzeć do Franka – dzieciak uśmiechał się przez sen. Zaczął prószyć śnieg.

***
Damazy siedział wygodnie w fotelu i po raz kolejny przebiegał wzrokiem dokument otrzymany przed chwilą. Przy witrażowym oknie stał Meryton. Tym razem zakłopotany i jakby nieco przestraszony. Przestraszony nagłą nominacją na eksponowane stanowisko. Nominacja ta związana była z daleką podróżą, aż za 7 niebo i całkowicie odcinała go od spraw ziemskich. Pozbawiony został również kurateli nad podopieczną.
- Ekhem...Stary – zaczął niepewnie – czy jesteś hmm.... zadowolony?
- Słuchaj – odparł Damazy – czy ty wreszcie jesteś zadowolony?
- Przysięgam, już nigdy...
- Nigdy nie mów nigdy. Po prostu zachowuj się przyzwoicie. Jakby, co wiesz gdzie mnie znaleźć.

***
Pochylony nad łóżkiem Michasi obserwowałem wszystkie te rurki, pikające i migające maszyny i już prawie straciłem nadzieję, gdy nagle moja żona otworzyła oczy. Gdy nasze spojrzenia spotkały się – zapytała całkiem rzeczowo: ” Kto to jest Hilary?” Nie umiałem odpowiedzieć, ale to nie miało najmniejszego znaczenia w poczuciu wszechogarniającego mnie szczęścia.

***
Kamera pokazała zbliżenie twarzy dziennikarki prowadzącej program. Przewodniczący właśnie w tym momencie włączył telewizor. Spodziewając się Armagedonu uważnie słuchał. Obmyślał strategię. Oj już mu się ta Małpecka dobierze do...ekm – nie dokończył myśli. Się go wyrzuci, napiętnuje jako czarną owce w łonie, a potem się zobaczy.
- Szanowni Państwo – Małpecka zwrócił się do publiczności – nie zwykłam zaczynać swojego programu od jakichkolwiek komentarzy, ale tym razem zrobię wyjątek. Moim gościem jest pan poseł - właściwie były poseł – popatrzyła uważnie na gościa – Hilary Podszczypek. Człowiek, który wzbudził mój głęboki szacunek swoją otwartą postawą. Jako pierwszy od niepamiętnych czasów członek parlamentu, przyznał się publicznie do kłamstwa i co więcej zamierza ponieść konsekwencję swoich czynów. To rzecz niesłychana i nieprawdopodobna wręcz w dzisiejszej polityce.
- Panie Pośle - zwróciła się do interlokutora – jakie były.......
Przewodniczący już nie słuchał patrząc jak zaczarowany na tego idiotę Podszczypka rozjaśnionego jakimś wewnętrznym blaskiem. Na tego idiotę Podszczypka – pierwszego uczciwego polityka świętej RP, na tego idiotę, który akurat musiał utkwić w jego partii.
Dlaczego, kurwa, ja? – pytał retorycznie – przecież teraz uczciwego nie napiętnuję… Do dupy z tą uczciwością, kapota. Co to za koalicjant, co w przypływie histerii jak baba wyklepie wszystko. Powie o machlojkach, powie o romansach. Boże! A jak to stanie się modne? Ożywi jakiś trynd? Jesteśmy skończeni – załkał przewodniczący - Na amen.

V
Zaczynał się grudniowy wieczór. Na białym obrusie leżały nakrycia, stały tradycyjne potrawy. Sianko zostało schowane nieco głębiej. Prosiak dostał już ze dwa razy ścierką od Babci Przybylańskiej za nieudolne próby ściągnięcia go spod obrusa. Przy oknie wypatrując pierwszej gwiazdki przepychały się dzieci i zwierzęta.
- O jest! Jest! - Darł się Franek.
- No co ty kolo, spoko loko luuuukam i nic - kłócił się Wewiór.
- Tak Franeczku – to chyba światła samolotu – eksperckim tonem korygował emocje młodzieży Wyżliński.
- Ttto może być s..pp...utnik – sugerował Prosiak.
- To najprawdziwsza pierwsza gwiazdka – roześmiał się Damazy – osobiście załatwiłem to z zarządzającym. Meryton zrobił się ostatnio bardzo uczynny.
Nie była to ostatnia planowana na ten wieczór przez Damazego niespodzianka.
- No to zasiadajmy - zaproponowałem. Michasia już wyciągał rękę w stronę opłatka, kiedy dzieci zauważyły przez okno zbliżające się światła samochodu. Z pojazdu, który zaparkował na podwórku wysiadły całkiem nieznane mi osoby. No może tylko starsza pani wydała mi się jakoś znajoma. Wytężyłem wzrok i rozpoznałem Eulalię, czasowo zamieszkującą w Kusyłapce oraz – o mamo! – rudą gwiazdę najpopularniejszej w kraju telewizji informacyjnej. Ale ci pozostali? A jeszcze szczur? Moje wątpliwości, dotyczące identyfikacji rozwiały dobiegające z sieni: radosny kwik, szczekanie i okrzyki Franka. Znaczy się nie byli to obcy.
Po chwili nastąpiła uroczysta, ale dość ogólna prezentacja. Dopiero przy stole, po złożeniu sobie życzeń i spałaszowaniu grzybowej goście rozpoczęli opowieść. Nie powiem kilka razy przebiegły mnie dreszcze, gdy uświadomiłem sobie, jakiej zawiłej intrygi byliśmy uczestnikami, a poniekąd i ofiarami. Michasia przyglądała się z uśmiechem zgromadzonym. Pani Eulalia, woźny sejmowy Maurycy, Podszczypek i Zenobia – widać było, że teraz już sobie bardzo bliscy oraz Manfred wychwalali wigilijne potrawy. Dzieci i zwierzęta buszujące pod choinką wzniecały co chwila jakieś konflikty. Było głośno i wesoło. Jednak przez twarz posła Podszczypka - teraz lidera nowo utworzonej, pozaparlamentarnej na razie a przekraczającej już próg wyborczy, formacji Prawda Przede Wszystkim – przebiegał cień – gdy patrzył na baraszkującą pod choinką córeczkę. Dostrzegła to Michalina i nachylając się do posła szepnęła:
- Panie Hilary – ja ją tam spotkałam. Bardzo prosiła, żeby powiedzieć, że jest z Pana dumna i wszystko wybacza. Naprawdę.
Młody mężczyzna spojrzał na Michasię z wdzięcznością. Wyczytał to już wcześniej ze spojrzeń, córeczki, która gapiła się na niego czarnymi jak węgiel oczami Maryli. Teraz jednak, jak nigdy potrzebował potwierdzenia. Łzę płynącą po policzku posła dostrzegła tylko adresatka, która z uśmiechem stała na mostku z dziecinnego obrazka. Obok pęczniejąc z dumy tkwił Damazy. Pierwszy w historii anioł stróż, któremu w dowód uznania przydzielono dwoje podopiecznych.